where the wind blows

zdjęcia

2010-11-17T01:19:00.000-08:00

Red Town:

Yofo si

Zdjęcia Bundu:

pałeczki, wachlarze czyli byłam w prawie Chinach.

2010-11-17T01:11:00.000-08:00

Przez ostatnie dwa lata byłam w kilku fajnych miejscach – między innymi powróciłam do Maroko i na Saharę Zachodnią, nie doszła niestety do skutku wyprawa do Kirgistanu i Tadźykistanu, ale to długa i smutna historia, zwłaszcza, że mieliśmy zarówno bilety jak i wizy. Poza tym mam teraz z kim podróżować, choć nadal lubię robić to sama. Zamiast Azji Centralnej postawiliśmy na Ukrainę i doświadczenie to również kiedyś zostanie opisane. Tym razem piszę jednak z całkiem fajnego miejsca, a najlepsze jest to, że to dopiero początek. Od tygodnia jestem, a właściwie jesteśmy w Szanghaju i jest to niestety ostatni dzień wspólnego wyjazdu. Dalej jadę sama, w moje ulubione strony – Indonezja, Sumatra i Mentawai Islands. Oczywiście nie obyło się bez pewnych komplikacji, bo od kiedy zaczęłam bliżej planować ten wyjazd było tam trzęsienie ziemi i tsunami, ale jestem pełna dobrej myśli, że wszystkie zawarte umowy dojdą jednak do skutku.

Wracam jednak do Szanghaju – zdecydowanie nie jest to moje miasto, ale da się znaleźć kilka fajnych miejsc. Samolot, którym lecieliśmy, choć był rosyjski, miał azjatyckich pasażerów i azjatyckie podejście do bezpieczeństwa, a ja oglądałam zbyt wiele odcinków „katastrof w przestworzach”, żeby się tym tak zupełnie nie przejmować. Palenie na pokładzie zdarzyło się nieraz, ale obsługa to zbagatelizowała mówiąc tylko, że grożą za to pewne konsekwencje, ale palacze mieli to w nosie. Jaką mieli pewność, że jest to dym z papierosów a nie innego pochodzenia, to nie mam pojęcia, ale słabo mnie przekonali, chociażby dla tego, że każdy miał swój osobisty telewizorek z mnóstwem gier z Atari, filmami i muzyką i raz już była taka katastrofa, że z powodu systemu rozrywek doszło do katastrofy – po prostu przegrzały się kabelki. Nasze fotele bynajmniej nie były chłodne, a wszyscy wokół grali namiętnie. Potem było lądowanie w Pekinie z powodu złej pogody w Szanghaju, ale samolot dość długo krążył i przewidywałam usterki technicznne (te gry na pewno nie są w 100% bezpieczne). Mając więc 6 h opóźnienia, po bardzo wielu godzinach, wylądowaliśmy.

wrażenie – bardziej Singapur niż Delhi, choć było sporo ludzi którzy do czegoś nas namawiali, ale czysto i nawet automaty z bezpłatną wodą do picia. Chyba 11 linii metra. Uczciwi taksówkarze używający taksometrów (zaprawdę powiadam Wam, nawet w Singapurze nie byli tak uczciwi) oraz bardzo dużo policji, co z jednej strony wzmacnia poczucie bezpieczeństwa, ale z drugiej – zadajemy sobie oczywiste pytanie – czy jest aż taka potrzeba. Nikt nie mówi po angielsku, ale prawie wszyscy chcą nas na coś namówić. W hotelu od razu poszliśmy spać, ale pewnie nie było to najlepsze rozwiązanie, bo do dzisiaj mamy zabójczy jet-lag. Wstajemy o 7 rano, o 16 jesteśmy zmęczeni, między 18 a 20 idziemy spać, budzimy się koło północy i dosypiamy o 3-4 rano. Potem Olek idzie na konferencję a ja zwiedzam.

Najpierw Bund. Wszyscy o tym piszą i od tego zaczynają się szanghajskie przewodniki. Rzeka. Po stronie Szanghaju stare budynki. Po stronie Pudongu nowe wieżowce. Koniec. Można przejechać się przez tunel pod rzeką, ale ponoć to tylko migające światełka, nie wiem, nie byłam, ale Olek był i tak twierdzi. Chiński w potocznym tego słowa znaczeniu – dużo się świeci. Widoki całkiem ładne, niektóre jak dla mnie, są kropka w kropkę, cegła w cegłę – singapurskie.
Muzeum Bundu nie jest bynajmniej obowiązkowe. Samo jego umiejscowienie – w „Centrum Pereł” powinno zastanowić. wydrukowane powiększone zdjęcia dawnego Bundu z kilkoma opisami jak z wikipedii. Obrazki nawet ciekawe, zero eksponatów, nic pochodzącego z tamtego okresu. Ale są i ciekawe fakty – np. że chińskie banki powstały jako alternatywa dla europejskich.
Do Bundu – od stacji metra – prowadzi Nanjing Road. Taki szanghajski Nowy Świat. Bardzo drogie sklepy i chińczycy robiący sobie zdjęcia przed wystawami. Co chwilę zaczepiają sprzedawczynie – „shopping, shopping? watch? bag?” Sprzedają towary szyte w chińskich fabrykach europejskich czy też amerykańskich producentów - projektantów, ale bez wszytych metek – jest to jeden ze sposobów rozliczania się z pracownikami. Jednak wystarczy tylko stracić na chwilę orientację w terenie i zboczyć w boczną uliczkę żeby zobaczyć zupełnie inną twarz Szanghaju, tę mniej oficjalną. Znaczna część miasta nie ma dostępu do kanalizacji, dlatego są miejsca, gdzie można paść. Zapach fekaliów, śmieci i dań smażonych na głębokim oleju miesza się ze sobą zmuszając do jak najszybszej ewakuacji.
Co ciekawe – nawet w tak turystycznym miejscu nie ma zbyt wielu restauracji, ani w ogóle sklepów z żywnością. Czasem trzeba się nachodzic, żeby coś znaleźć. Chińska chińska kuchnia jest inna niż ta którą znamy z polskich knajp. Ryż jest jadalny i pyszny, bardzo dużo warzyw, pyszne sosy – nie tylko taki a’la chiński pomidorowy – ale na przykład aromatyczne curry. Do tego chryzantemowa herbata, do której kelnerka cały czas dolewa gorącej wody – herbaty i ryżu nie może zabraknąć. Przede wszystkim żadna z potraw nie jest bardzo bardzo tłusta jak zdaje się być w Polsce. (Oczywiście są też podłe oberże, gdzie herbata jest robiona na słonej wodzie)

Yufo Si czyli buddyjska świątynia nefrytowego Buddy niespecjalnie powaliła mnie nefrytowym Buddą – w ogóle buddyzm choć bliski mi etycznie, pod względem estetycznym jest mi bardzo daleki. Od czasów Nepalu bardzo lubię świątynie buddyjskie, odpowiada mi ich spokój, otwarta architektura, lubię patrzeć na ludzi palących kadzidła. Świątynia w Szanghaju jest jedną z nielicznych w okolicy i chociaż byłam tam dwa razy, są rzeczy które są trudno akceptowalne – wokół świątyni jest pełno sklepików z tandetą, święcącymi buddami, kryształowymi sprzedawanymi po znacznie zawyżonych cenach. Poza tym – była to jednak chińska świątynia buddyjska a nie nepalska – cechował ją więc chiński stosunek do zwierząt. Męczące się żołwie wodne bez wody, pakowane w siatkę i leżące na podłodze, albo bardzo dużo żółwi w bardzo małym wiaderku. O ile na chińskich targach rażą mnie psy w klatkach, króliczki w klatkach i męczone żółwie, tak, że mam ochotę kupić je wszystkie i podarować wolność, o tyle w świątyni buddyjskiej (cześć kompleksu świątynnego to sklepy z buddyjskimi akcesoriami) i jej okolicy, jeśli mamy wegetariańskie restauracje i wszystko ma obrazować buddyjski sposób życia i bycia – zamęczane zwierzęta są dla mnie niezrozumiałą niekonsekwencją i zbrodnią, abstrahując już od kulturowych różnic. (być może wynika to z różnych definicji tego, co uznajmy za żywe – nie jest to kraj dla wegetarian – dla pań serwujących dania owoce morza to warzywa)

Chińskie ogrody i stare chińskie ulice – zdecydowanie nie zgadzam się z przewodnikiem Pascala czyli przedrukiem Lonely Planet – czyli, że to bajkowe Chiny nie mające wiele wspólnego z rzeczywistością i nie jest to specjalnie warte zobaczenia. Architektura chińskich ogrodów – te szanghajskie pochodzą chyba z XVIII i XIX wieku jest bardzo ciekawa – nie chodzi tu bynajmniej o same rośliny – w naprawdę przestronnych ogrodach oprócz wartej uwagi flory i fauny porozrzucane są tradycyjne domki, werandy, pokoiki, w których w zależności od pory roku można było odpocząć w bardziej przyjaznej temperaturze upajając się widokami. W kompleksie ogrodów znajdują się tez zabytkowe ulice, teraz pełniące głównie funkcję turystyczno – handlową. Setki sklepów, w których można kupić właściwie wszystko – od kryształów z ludkiem z Expo poprzez tandetne świecidełka, podrabiane ubrania – po tradycyjne wachlarze, pałeczki, dzbanki do herbaty. Widzieliśmy też pierwszy w naszym życiu sklep, w którym było kilka rzeczy za ponad milion dolarów. Był to sklep z rzeźbami wykonanymi w kości mamuta. Raczej wykonywane przez rzemieślnika niż artystę, ale powiedzmy, że o gustach się nie dyskutuje. Niestety nie można było robić zdjęć, nawet samych cen :)

Red Town – to już nowoczesne, artystyczne oblicze Szanghaju. w ogóle chińczycy mają zupełnie inne podejście do sztuki niż my – sztuki się doświadcza, a nie tylko obserwuje. Red Town to rodzaj parku, położony na kilku pagórkach kompleks, na którym znajduje się wiele rzeźb, zwykle przedstawiających ludzi lub przedmioty codziennego użytku – można by rzec – rzeźbowe miasteczko. Na tym terenie położonych jest kilka muzeów, a właściwie galerii sztuki współczesnej, również bardziej medialnej – na wystawie, na której byłam, oprócz obrazów, był film animowany. Wszystkiego można dotknąć, sfotografować, sprawdzić, jak działa. Oprócz tego są sklepy z artystycznymi zabawkami, z ubraniami szytymi tylko w jednym rozmiarze czy też artystycznymi akcesoriami. Bardzo ciekawe miejsce, a nie jest wymienione w żadnym przewodniku.

Postanowiliśmy też na chwilę wyjechać z miasta i spędziliśmy jeden dzień w Fenijing Town. Było to jedno z najciekawszych wydarzeń tego wyjazdu Fenjing Town składa się z dwóch części – pierwsza jest zwana szanghajską Wenecją – nad rzeką położone są malownicze domki, parki. Można wynająć łódkę i podziwiać. Druga część, położona kilka kilometrów dalej była interesująca z innego powodu. To wioska wiejskich malarzy, ponoć bardzo cenionych, znanych z malowideł na murach. Bardzo chciałam to zobaczyć, na zdjęciu reklamującym to miejsce widać łódkę przepływającą pomiędzy tradycyjnymi domami ozdobionymi malowidłami. Był pewien problem z transportem- zdecydowaliśmy się na rikszę i było ciekawie. Po przybyciu jednak przywitała nas pustka- to znaczy nie dokładnie pustka – przywitało nas wojsko, które prawdopodobnie obchodziło tam jakieś święto, bądź żołnierzy po prostu postanowiono ukulturalnić. Ale potem – nic. To znaczy było ciekawe muzeum, w którym porównywano Picassa z wiejskimi malarzami, oczywiście na korzyść tych drugich. Zobaczyliśmy też galerię- ale obrazy były nadrukowane. Okazało się, że wioska nie jest tak tradycyjna jak się z początku wydawało – zbiorniki na ryż były betonowe, obszyto je tylko materiałem, żeby wyglądały na bardziej „ wiejskie”. W warsztatach artystów nie było nikogo – dopiero kiedy się pojawiliśmy, wychodzili na chwilę. Że nie wspomnę o tym, że w kilku warsztatach przewodnim motywem był ludek z Expo, a o walorach artystycznych wolałabym się nie wypowiadać. Wiele elementów architektonicznych – „tradycyjnych” wyglądało, jakby zostało postawione wczoraj – czyli najpewniej tuż przed Expo. Tłumaczyłoby to fakt, iż w żadnym przewodniku nie ma słowa na temat tej niezwykle tradycyjnej i znanej w całych Chinach miejscowości.

A wczoraj, na zakończenie poszliśmy na pokaz akrobatyczny. Ponoć chińskie grupy są znane z tego typu działalności (alternatywą był cyrk, ale wolę nie myśleć, co tam robią ze zwierzętami). Kilka pokazów bardzo ciekawych, najlepsze oczywiście akrobacje powietrzne na wstążkach. mogłabym pisać jeszcze, ale niestety check-out hotelowy się zbliża. Zdjęcia wgram w Malezji, bo tu – poza cenzurą – mamy dodatkowe utrudnienia w postaci wolnego Internetu i zepsutego kabla doń. Indonezja czeka.
(jednak nie wkleję notki na blogaska – blogspot też nie przechodzi przez chińską cenzurę;>)

Nieś mnie

2009-07-31T09:38:00.000-07:00

Plecaki prawie spakowane, kierunek jak zawsze - południe. Tęęęęsknię do tych zapachów, przypraw, kolorów.

last pics i marzenia o saharze :>

2009-06-14T16:14:00.000-07:00

Jeszcze o Kapasie

2009-05-19T13:17:00.000-07:00

Chociaż wróciłam trzy miesiące temu, nadal mam przed oczami kilka wspomnień. Na przykład te o Kapasie, czyli Wyspie Bawełnianej u brzegów Malezji. Początkowo znacznie bardziej chciałam się udać na Pulau Tiaman, ale jednak rozpoczynający się chiński nowy rok odstraszył mnie skutecznie od tego pomysłu. Kapas wyglądał całkiem niepozornie, bilet do Marangu zakupiłam w zawyżonej cenie, bowiem z racji na święta ( te prześladują mnie przez całą podróż) wszystkie normalne połączenia były już dawno zarezerwowane. Kierowca jeszcze przed świtem wysadził mnie przy drodze szybkiego na stacji benzynowej i zostałam tak porzucona na pastwę losu ;) Okazało się, że do miasta jest jeszcze kilka kilometrów, droga jest częściowo w budowie, nie ma żadnego chodnika, toteż miałam pewne lęki jak mijały mnie samochody. Dotarłam do miasteczka, wioski właściwie- a tam niespodzianka. Żadnych turystów, ucieszyłam się. Ale radość ta była krótka, bo ceny wysokie , a Kapas ponoć zamknięty dla turystów z racji monsunu. Znowu nie było ciepłej wody i nawet chciało mi się trochę płakać, po te autobusowej przeprawie, wyprawie od stacji benzynowej i z brakiem perspektyw na dalszy wyjazd. Nie mniej jednak udało mi się jakoś zakupić bilet na łódź tyle, ze nie było pewności czy popłynie. Ale popłynęła. Zaniepokoiło mnie to, że wszystkim kazano przywdziać kapoki, nie jest to typowa procedura w tej części świata. 2 rodziny skulone na drewnianych ławach i mnóstwo bagażu na samym środku (tak żebyśmy się przypadkiem nie uratowali w przypadku tonięcia). Obawy moje były całkiem słuszne, bowiem już po kilku minutach wszyscy niemal fruwaliśmy , do środka wlewała się woda, a bagaż pływał (aż nie chce mi się opisywać prób ratowania transportowanego telewizora). Dopłynęliśmy, po mimo wymiotów pewnej panny i łez drugiej. Nogi ubarwiły mi się w kilka siniaków, ale jestem dzielna, czyż nie?
Pojawił się pewien problem z noclegiem, bo niemal wszystko było jeszcze pozamykane, w remoncie, czekając na rozpoczęcie sezonu, które miało nastąpić za miesiąc. Ale są i plusy. Ostatecznie spałam samotnie w dormitorium Lighthouse za 15 RM za noc (a ceny tam są normalnie od ok. 80 RM) razem z ekscentrycznym właścicielem i jego psem.
Otóż Kapas to taka mini wysepka, prawie całą porasta dżungla, jedynie jeden brzeg to ciąg przepięknych koralowych plaż. W sezonie jest ponoć mnóstwo turystów, ale liczba stałych mieszkańców to 5 :>. Więc cisza, spokój i palmy. Jedzenie niemal domowe, bo knajpy pozamykane więc gotujemy sami z Khalim.
Ciepła woda, gorąco, pierwszy raz od kilku miesięcy wreszcie odpoczywam, co prawda świerszcze i jaszczurki są tak głośne, że nie dają spać i nawet widziałam szczura, ale nie jest to coś, co po kilku miesiącach robi na mnie oszałamiające wrażenie, raczej zamykam drzwi i wskakuję do łóżka. Komary są niezwykle sprytne i za nic mają moskitiery, a tych plastikowych odstraszaczy nie stosuję, bo bardziej działają na mnie niż na nie.
Na Kapasie nie dzieje się nic. Jest jeden sklep ale dla turystów, nie ma ani jedne czynnej poza sezonem knajpy, nie ma szkoły, poczty, lekarza, policji czy straży pożarnej. Jest jedna motorówka i jak trzeba zrobić zakupy to ktoś płynie do Kuala Terrenganu. Poza tym tylko opalanie i to nawet w strojach przypominających europejskie (pomijając próbę wciśnięcia mi badziu mandi wyglądającego jak strój płetwonurka, ale to w Merangu), bo jesteśmy liberalnymi muzułmanami. Imprezy na plaży z miejscowymi, jedyny komputer na wyspie z dostępem do Internetu jak akurat zajdą wszystkie sprzyjające warunki i bezbrzeżna wiara w duchy (wszyscy zbierają się w świetlicy jak podczas emitowania w Polsce Dynastii i oglądają serial o siłach nadprzyrodzonych ingerujących w życie codzienne pewnej porządnej rodziny, a jest to na poziomie tak żenującym, że mnie się chciało śmiać, niemniej pozostali bardzo przeżywali, cóż…) , to wszystko ma swój urok.
Opuszczenie wyspy nie było jednak takie proste i to nie tylko ze względu na znaczne ilości alkoholu jakim mnie raczono, karmiono niemal za darmo- otóż zakupiłam bilet na autobus do Kuala Lumpur, ale monsun uniemożliwił dotarcie do lądu na dwa dni, a trzeciego dnia byłam po prostu w desperacji.

Kuala Lumpur jak Kuala Lumpur. Nie mogę się jakoś przekonać do tych wielopasmowych ulic, braku śmietnika, prawie sterylności i dość wysokich cen. Wróciłam właściwie tylko po to, żeby porobić zdjęcia, poza tym z KL miałam lot do Bangkoku, stamtąd do Dusseldorfu Warszawy. Jedyna rzecz warta nadmienienia to kolejny nocleg u mojego dobroczyńcy z hospitalityclub, który po przeprowadzce z Iranu zmienił imię z Sharif na Andy, został ateistą, gardzi wszystkimi ludźmi o muzułmańskich, hinduskich korzeniach , oraz czarnymi , których rozumie jako wszystkich nie będących Europejczykami, Amerykanami, Japończykami i Chińczykami. Jak można się domyślać, sam uważa się za 100% Aryjczyka ;>. Tym razem przedstawił mi wraz ze swoimi Irańskimi ziomkami będącymi na stypendium doktoranckim KL plan oczyszczenia tej planety poprzez na przykład wyjazd z wielkim grzejnikiem w Himalaje, których roztopione śniegi miałyby zatopić Indie. Otóż Sharif wyrwał jakąś młodą laskę przez Internet dwa lata temu, laska wróciła właśnie na wakacje do domu, z Chin, gdzie uczyła się języka- sama jest Malajką, ale również wypiera się swego pochodzenia. Dziewczyna ta przeszła na chrześcijaństwo, zmieniła imię na Christina (jak niemal wszystkie chrześcijanki w Malezji) i wraz z całą resztą wypowiadała rasistowskie historie, których nie potrafiła w żaden sposób uzasadnić, ale bardzo chciała przypodobać się Sharifowi. Na nic zdały się jej zabiegi, bo rano nie odwiózł jej nawet do domu, więc na mnie spadła rola odprowadzenia jej na właściwy peron podmiejskich pociągów. Przy pierwszej możliwej okazji zresztą mi uciekła. Bywa.

Na lotniksu w Dusseldorfie znaleźli mi w bagażu podręcznym nóż którego nie wykryła jakże rygorystyczna kontrola w KL ani Bangkoku. Pan był jednak wyrozumiały i odniósł mi potencjalne narzędzie zbrodni do plecaka. Jakimś cudem udało mi się wnieść na pokład 23 kg w bagażu podręcznym, a właściwie na sobie i czuję się absolutnym mistrzem świata.

Tęsknię za Indonezją najbardziej, no ale.

W rękach już nowe przewodniki, w głowie nowe kontynenty.

Namiastki

2009-01-20T22:36:00.000-08:00

teraz musze moj ty Boze wracac dookola swiata

2009-01-19T22:21:00.000-08:00

mam w pamieci tyle historii, zapachow, kolorow... niestety jestem juz w singapurze. zdjec nadal nie ma bo zrobil sie jakis dziwny blad i- mam fotki na aparacie, ale komputer (zaden ich nie widzi), moge skopiowac zawartosc karty , widze jak kopiuja sie te wszystkie pliki, ale pozniej ich nie widac, choc we wlasciwosciach jest napisane ze w tym pustym folderze jest 700 plikow. wiec jakby ktos wiedzial jak to naprawic to moze zglosic sie na ochotnika. ja sie boje dottykac bo jak mi sie cos skasuje to nie pozostanie mi nic innego niz swit zimowy i galaz pod ciezarem zgieta.
z ciekawszych rzeczy- w azji mozna wyleczyc sie niemal ze wszsytkich kompleksow. czesto zatrzymywali mnie ludzie na ulicy i pytali, co trzeba zrobic, zeby miec taki wielki nos jak ja. no, nie ma to jak komplement, prawda? azjaci maja kompleks krotkich nosow, i marza im sie takie pinokie. poza tym te kampanie dove o samooakceptacji to jakas sciema- tutaj mozna kupic balsamy/zele/kremy i co tylko chcecie co wybieli skore i uczyni was ludzmi sukcesu. wczoraj na przyklad na ulicy Pagoda w Chinatown w Singapurze zatrzymal mnie facet na ulicy i powiedzial ze rozwiaze moj urodowy problem, powiedzialam mu, ze ja nie mam zadnych urodowych problemow, ale on juz zaczal mi smarowac rece kremem, no to sie pytam, o co kaman, a on mi na to ze to na moj problem opalenizny, na co ja jemu: JA CHCE BYC BRAZOWA!!!!, wiec pan przeprosic i szybko zaczal scierac to cudo, ale niestety jedna reka jest teraz bardziej.
przypomina mi sie pytanie pewnego Iranczyka z Kuala Lupmur ktory spytal sie mnie, czy wiem dlaczego na azjatyckich kreskowkach wszystkie postacie maja takie wielkie nienaturalnie oczy, otoz dlatego, ze azjaci maja kompels zbyt malych oczu. chyba cos w tym jest.
the grass is always greener on the other side.

poza tym zamierzam wyjechac na wyspe bawelniana i sobie ponurkowac , ale nie jestem pewna czy mnie stac. w kazdym badz razie wracam do malezji.
prosze rowniez szanowac mnie za zakup biletu- lece z bangkoku, bilet byc podejrzanie tani, haha, ale zakupilam- okazalo sie, ze lece nie na zachod, ale na wschod :> sprawdzilam dzis jeszcze raz cene i teraz ten sam bilet kosztuje 2 razy tyle- chyba mieli po prostu blad na stronie, czekalam na potwierdzenie 3 dni, wystawili mi 2 bilet z bledem, no ale w bonusie lece teraz TUI i Lufthansa. 18 godzin w samolocie dla kogos kto boi sie latac to moze byc ciekawe doswiadczenie. zwlaszcza pop rzypuszczalnych 12 godzinach czekania na lotnisku.

Jest fantastycznie

2009-01-01T18:15:00.000-08:00

A kiedy prom przybil do brzegu, wzielam gleboki oddech i pod wrazeniem jestem do tej pory, pomimo tego ze siedze tu chyba trzeci tydzien. Sumatra to moje odkrycie. Jeszcze na promie poznalam pewna Indonezyjke, ktora pomogla mi sie odnelazc, zalatwic wizy i wymienic pieniadze po nie najgorszym kursie, a pozniej na dworcu autobusowym spotkalam miejscowego nauczyciela angielskiego, ktory zaprosil mnie na 2 lekcje w swojej klasie, ale zostalam u niego 3 dni, poznalam fantastyczna rodzine Dumaiska, dzieki ktorej spedzilam kilka dni na sumatrzanskiej prowincji, na plantacji kawy, na plantacji czekolady, w Tiku gdzie wiekszosc ludzi nie widziala jeszcze bialasa ;> No i Een, Padandzko- Bukkitindzki reporter z ktorym jezdzilam stopem do jezior kraterowych. I pola ryzowe! A teraz Banda Aceh, nosze dzilbab, dzisiaj wybieram sie na Palau Weh. Od kiedy przyjechalam dopiero raz zaplacilam za hotel, Indonezyjczycy to najbardziej goscinni ludzie na swiecie. Na Boze Narodzenie Dumaiska rodzina z racji swiat i mojego wegetarianizmu zrobila mi ciastka w ksztalcie karpia, a wystrzalowego sylwestra spedzilam w autobusie, ktory mial 30 godzin opoznienia. Juz dla samego lokalnego jedzenia moglabym tu zostac na dlugooooo : gado-gado- kalafior , ziemniaki zawijane w lokalne zielsko polane sosem sojowo-orzechowym, ryzowe ciasto nadziewane kokosem, sauo, rambutany, och i ach. Zdjecia jak dotre do Malezji, czyli pewnie za jakies 10 badz wiecej dni, bo tu internet jest p o w o l n y.

malaskie historie

2008-12-17T20:35:00.000-08:00

Zdjecia nie oddaja uroku. Ani autorki, ani aparatu, ani miejsc :)

face detection

2008-12-17T06:06:00.000-08:00

opowiedziec Wam jak bylam w Indonezji?

Dawno temu
Kupilam przewodnik Lonely Planet. Autorzy przekonuja o istnieniu pewnych przejsc granicznych w Indonezji, gdzie mozna si dostac bez wizy.

Warszawa, wrzesien 2008
dzwonie do amabsady indonezji, zeby sie dowiedziec o wizy, pan mi mowi ze mi sie nie oplaca skladac wniosku, kupie sobie wize na granicy. na kazdym przejsciu? pytam. Na kazdym- odpowiada.

Malakka, grudzien 2008
Dzwonie do ambasady Indonezji w Polsce raz jeszcze, zeby sie upewnic- odpowiedz ta sama
Dzwonie do ambasady Polski w Indonezji- kupi sobie pani wize w porcie i juz - radza.

Pan w porcie malezyjskim mowi mi przy sprzedazy biletu ze powinnam miec wize w paszporcie. Tlumacze mu, ze wcale nie, ze LP mowi ze to port bezwizowy, a w obu ambasadach potwierdzaja ze jest mozliwosc wizy upon arrival. Pan mowi, ze nie w tym porcie, ja mowie ze w kazdym i chyba wiem lepiej jakie sa przepisy, skoro pytalam w ambasadzie. Pan ostatecznie godzi sie na sprzedaz biletu, ale mowi ze beda klopoty.

w Dumaiu jednak nie jest tak pieknie. Pan sie pyta gdzie moja wiza, ja mowi ze wiza dopiero bedzie, pan mowi ze nie ma takiej mozliwosci, ja mowie ze pytalam w zmbasadzie i to nie moja wina ze on nie zna przepisow. Pan sie pyta czy mam bilet powrotny, ja mowie ze mam, z Dzakarty ( air malaysia, 1 klasa, 30 minut obrobki, do 2 lat wiezienia, 300 $ w kieszeni). Pan mowi ze musze wracac do malezji, ja mu macham biletem przed oczami, ze ja dzwonilam, ja wiem, ja... Pan mi mowi ze to nie jest port turystyczny, ja mowie ze nie strace biletu bo on ma takie widzimisie, pan mowi ze zadzwoni i wyjasni, ja juz widze siebie w indonezyjskim wiezieniu, wiec osoatecznie potulanie kupuje bilet w druga strone.

Wiec znowu jestem w Malace.
W miedzyczasie udalo mi sie popasc jeszcze w kilka tarapatow, ale na szczescie sa rodzice i przekazy western union, mam juz nowy aparat, jesli sliczny, niebieski. Mam tez obledna spodnice (malezja jest idealna na shopping) a jutro bede miec bilet do lepszego portu.

when lions sleeps tonight

2008-12-10T20:21:00.000-08:00

wyobrazcie sobie ze zawsze macie czas.
Wszystkie miasteczka portowe maja swoj urok, lubie ten zgnily zapach wody, rybakow, martwych ryb juz nie, lubie kafejki nad brzegiem a tutaj jeszcze swieze kokosy, durian smierdzi ale da sie to zniesc (z daleka). Zgubilam w taksowce przewodnik, ale pan kierowca odwiozl do hostelu i moja wiara w ludzi zostala niezachwiana (az do singapuru). Nie wzielam sobie do serca slow Pawlikowskiej o autobusach z klimatyzacja i to byl moj blad. gdy temperatura spadla do 12 stopni o malo nie zamarzlam , ale nie mialam wyjscia poza zacisnieciem zebow, bo zeby nie bylo zbyt latwo, wszystkie okrycia schowane byly na dnie plecaka, ktorego jak mozna sie domyslec, nie mialam pod reka. nic to, skoro przezylam singapurska kontrole graniczna (po co mi w singapurze raki i czekan?) jestem sklonna przetrwac niemal wszystko. singapur jest sterylny, nie wolno w miejscach do tego nie wyznaczonych jesc, pic, o gumie do zucia to wiecie, bilety komunikacji miejskiej sa sterylne, nie wolno chodzic nad jeziorkiem, nie wolno don wchodzic, o paleniu nie wspomne, ale czego sie spodziewac po kraju w ktorym strajki organizowane sa przez rzad? kraju, ktory buduje sobie sniegowe parki, do ktorych bilet wstepu kosztuje 25$, w ktorym zadasza sie ulice, zeby przypadkiem nie napadalo na przechodniow robiacych zakupy, kraju ktory kupuje od indonezji wysepki, ktorymi to powieksza swoje terytorium by budowac wiecej wyzej dalej. po tych wszystkich nepalach, indiach, malezjach zle sie czuje wsrod tego przepychu, czystych ulic, niedojedzonych posilkow i cen wyzszych niz w europie. tutaj nie ma sie psow, bo trzeba miec na nie specjalne pozwolenia , placic wyzsze podatki i uzyskac zgode sasiadow, tutaj nikt nie odpowiada na hello w windzie i jest bardziej niz chlodno. caly singapur to jedno wielkie centrum handlowe, a jakos nie mam serca do shoppingu, moze dlatego ze zgubilam parasolke swojego hosta, zajebano mi aparat (nie rozmawiajmy o tym, nie bedzie zdjec) i umieram na jakiegos lokalnego sarsa, wiec nie pozostalo mi nic innego jak koic smutki przed komputerem zuzywajac setki (nie przesadzam) chusteczek.

Deszczem zacina wiatr

2008-12-03T23:09:00.000-08:00

Elektrycznosc! Dzialajacy sprawnie internet! Przestrzen! Szklo! Sztucce! Ciepla woda! Tak, dotarlam do Malezji.
Ale zanim Wam opowiem jak jest tu fanastycznie, postaram sie pocwiczyc konsekwencje i ku potomnosci napisac o Madrasie. Jakaz to byla makabryczna podroz pociagiem. Trwala 30 godzin, ale nie to bylo najgorsze. Najgorsze bylo goraco. Lubie jak jest goraco ale jak noca jest powyzej 30 stopni to jednak mi troche to przeszkadza. wlaczylam wiatrak, ale za kazdym razem gdy zamykalam oczy, pozostali pasazerowi wylaczali go, mowiac ze jest zima, chlodno, a potem przywdziewali kurteczki, czapeczki, szaliczki.
Na poludniu maja jeszcze wieksza paranoje jesli chodzi o wzgledy bezpieczenstwa niz na polnocy. juz nie tylko robia fotografie i kseruja paszport przy wejsciu do kawiarni/interneciarni, nie tylko zabieraja torebke przy wejsciu do sklepu. Otoz w Madrasie nigdzie mnie nie chcieli. W zadnym cholernym hoteliku. Kiedy moj znajomy pytal czy sa wolne pokoje- byly, ale kiedy ja sie pojawialam- juz nie. Ze wzgledow bezpieczesttwa, rzekli, mam sobie wybrac hotel z gwiazdkami a nie tu zachecac terrorystow do ataku swoja biala twarza. efektem tego znalazlam sobie jednak zakwaterowanie, ale w hotelu ktorego jesczez oficjalnie nie ma (nie rozmawiajmy juz o tym ile za to zaplacilam). Hotel nazywal sie Sultan Palace i byl w budowie. Oznacza to ze szyby byly pozaklejane gazetami, potykalam sie o worki z cementem, terakote , budzilo mnie wiercenie wiertarek. Ale byl telewizor, niestety odbieral tylko neo cricket.
Po miescie oprowadzal mnie pewien koles z HC, ktory okazal sie wlascicielem kilku firm. Kiedy dowiedzial sie o autostopie i o tym, jaki mam budzet, zaplacil za wynajecie samochodu z kierowca na jeden dzien, zabral mnie do swiatyn skalnych poza madrasem, postawil posilek w restauracji na plazy a nawet zaplacil za moj hotel.
Dzieki temu wyjazdowi zobaczylam ludzka twarz madrasu, bo wczesniej czulam sie jak w Camusowym Oranie- brud, syf, ale naprawde sie zalamalam jak niechcacy zdeptalam martwego szczura. Duze miasta w Indiach to zdecydowanie nie jest przestrzen do zycia.
Potem byl lot air india do kuala lumpur i zaprawde powiadam Wam nie pamietam kiedy ostatni raz mialam tak obfirta kolacje- trzy dania glowne dla kazdego w tym pyszne tofu w ziolach. zupa, deser, kanapki, soki. a stewardesy mialy sari.Potem samolot wpadl w turbulencje i myslalam ze to juz koniec, w kazdym badz razie nastepnym razem jak beda demonstrowac jak zawiazac kamizelke ratunkowa (tak jakby mogla mnie uratowac ;) obiecalam sobie patrzec a nie przegloadac gazetki z hinduska moda.
Po Indiach i Nepalu w Kuala Lumpurze mam agorafobie. Czuje sie taka mala pomiedzy wiezowcami, ulice sa taaaakie szerokie, wszystko jest takie nowoczesne, czyste, wrecz sterylne ze boje sie tu poruszac.
A teraz jest burza, jakiej jeszcze nigdy nie widzialam. W ciagu zaledwie killku minut z bezchmurnego nieba zerwala sie hierwichura, descz zalal ulice, az boli jak pasda. Wiec siedze w kafejce, jem swieza papaje i mysle, ze chyba nie trafilam najgorzej:)

jedyny raj jaki mamy to raj utracony

2008-11-28T21:46:00.001-08:00

mayapur

2008-11-28T21:32:00.000-08:00

indie mamia kolorami

2008-11-28T21:25:00.000-08:00

wiec zyje. nie bylo latwo, opowiem Wam kiedy indziej o tym w jaki sposob przekraczalam granice nepalsko- indyjska. najpewniej bedzie to po tym jak zagoi mi sie kolano. oczywiscie jak zawsze nie brakuje mi emoji i pezygod. kiedy juz bylam pociagu z granicy do kalkuty, jeden hindus nie mogl uwierzyc ze wybralam klase ekonopmiczna i bardzo przejmowal sie moim losem. poniewaz bylam spozniona na pociag nie zdazylam zrobic zakupow jedzeniowych na nowa podroz zycia (jakies 30 h) ale w indysjkich pociagach nie jest to problem bo co chwile chodzi ktos z jdzeniem, obrzydliwa herbata z mlekiem i przyprawami, zabawkami itp. hindus jednak sie przejal i za pomoca konduktora przeslal mi jablka i pomarancze. zdziwinieni pasazerowie zapytali go dlaczego tylko ja dostalam taka przesylke, na co on odparl ze to prezent od pana z AC2 (cos jak nasze IC I kl) bo ta pani nie ma co jesc. mniej wiecej po 15 minutach moja kuszetka byla pelna orzeszkow, kanapek, ciasteczek, gum do zucia, soczkow, wody itp. nie wiedzialam co z tym zrobic, wiec zaczelam dystrybuowac owe dobra na nowo,co wzbudzilo niemaly aplauz. potem bylo kilka przygod pod tytulem- pomylilam numer wagonu i musialam sie przesiadac wieczorem , a nie bylo to latwe. za to poznalam milego studenta z madrasu, ktory dal mi przydatna lekcje hindi i teraz nawet potrafie napisac swoje imie, zapytac sie o droge (nie gwarantuje to niestety zrozumienia odpowiedzi :( ) , cene, itp. taki hindi na przezycie. czlowiek ten pomogl mi znalezc tani hotelik w kalkucie i mam nadzieje ze jutro./pojurtrze spotkam sie z nim w madrasie. poza tym bylam w raju. po delhi bylam przekonana ze nie ma nadziei w indiach i jedyny sluszny wybor to przebookkowanie biletu do malezji na jeszcze wczesniejszy termin. ale dziski Kanishce zastanawiam sie czy nie zmienic daty wylotu na pozniejsza. Kanishka to kalkucki muzyk, ktorego poznalam przez hospitality- pokazal mi ludzka twarz tego miasta, zaprowadzil nas rzeke, w miejsca gdzie ni ebylo turystwo i nawet jakby mniej zebrakow. a potem zawiozl mnie do wczesniej wspomnianego raju. jakies 250 km od kalkuty jest sobie wioska, ktorej nie ma na mapie. nie ma tam asfaltu, nie ma tam hoteli. on o tym miejscu dowiedzial sie od swojego znajomego, ktory jako malarzorzezbiarz ozdbaial tamtejsze budynki. wiec bylo pieknie, 35 stopni i moglam wreszcie pooddychac nie-smogiem pod palma kokosowa i zjesc banana wprost z bananowca. polecam.kontynuujac watek- miejsca-o-ktorych-opowiedzieli-mi-przypadkowi-ludzie-w-srodkach-transportu udalam sie do mayapuru, o ktorym wczesniej opowiedzial mi jeden ukrainiec w samolocie z kijowa do delhi. z jego opowiesci wynikalo ze jest to malutka wioseczka nieopodal kalkuty, bezludzie, spokoj, palemki i pyszne weganskie jedzenie. jakze sie mylilam nie biorac na to indyjskiej miary! mayapur to miejsce ktore przypomina lichen, a ja, nie hinduska, zostalam wciagnieta w sam srodek ruznych obrzedow majacych mi zagwarantowac pomyslnosc sporobujcie to sobie wyobrazic ;>w kazdym badz razie ugoszczono mnie, nakarmiono, dano kilka przepisow, zjadlam papaje i wrocilam do kalkuty. jest goraco (ponad 35 st C, a ci zli ludzie krzycza na mnie gdy wlaczam wiatrak, mowiac ze jest zima, po czym zakladaja golfy, opatuluaja sie szalami, hilfe)

nawet podroz jeepem moze byc przygoda, zwlaszcza gdy sie zepsuje posrodku niczego

2008-11-21T07:10:00.001-08:00

bywalo tez ladnie

2008-11-21T06:59:00.000-08:00

woman on the moon

2008-11-21T03:42:00.000-08:00

inner beauty

another day in paradise

2008-11-21T03:34:00.000-08:00

nepalskie wioski

2008-11-21T03:24:00.001-08:00

paradise

2008-11-21T02:58:00.001-08:00

drogi do raju bywaja krete i dlugie, ale warto :> a podrozowanie na dachu ma te przewage nad byciem w srodku, ze ma sie miejsce na nogi :>

2008-11-21T02:33:00.000-08:00

nie jestem juz w kagbeni, niebawem moze uda mi sie nawet opuscic nepal, ale tu w azji nic nie jest tak proste, jakim sie z pozoru wydaje. opowiem Wam, moi drodz czytelnicy, kilka historii. Otoz tak jak sie spodziewalam nastapily pewne problemy przy wybieraniu pieniedzy z bankomatu w jomson., tym razem bankomat tak sie zepsul, ze nie wydal mi po prostu gotowki. zaproponowalam obsludze, by go otworzyli, przeliczyli pieniadze i wydali mi moje 4000 rupii, ale to niestety nie byl moj dzien, nie byl to rowniez dzien Pana Uprawnionego, ktory zachorowal i niestety nikt nie mogl mi pomoc. Poprosilam o dokument, majacy byc dowodem dla mojego banku, ze taka sytuacja miala miejsce, ale choc Pan Pilnujacy Bankomatu poswidaczyl, ze banomat umarl, a pozniej zmartwychwstal, a ja nie otrzymalam pieniedzy, okazalo sie ze nikt nie moze dac mi takiego papierka, poniewaz osoba posiadajaca stosowne zezwolenie, akurat nie jest obecna. nie za bardzo chcialam ustapic, w zwiazku z czym odebrano mi kijki trekkingowe, czekan i uznano za potencjalnie niebezpieczna. na otarcie lez Pan Ktory Bardzo Chcial Mi Pomoc Ale Niestety Nie Mial Uprawnien podarowal mi swoja wizytowke i obiecal, ze w razie problemow osobiscie zadzwoni do PKOBP i opowie im moja historie.
A moje historie z Nepalu sa takie, ze przestalam byc tu nielegalnie, ale kosztowalo mnie to calkiem sporo, a serca urzednikow pozostaly niewzruszone. Stwierdzili rowniez, ze to niemozliwe zeby w Pokharze biuro bylo zamkniete, ale jak im powiedzialam ze sasiedzi orzekli, ze pan wizowy swietuje narodziny corki swojej siostry to przyznali mi racje i powiedzieli ze powinnam odnosisc sie ze zrozumieniem do lokalnych rodzinnych tradycji. wystawili mi rachunek i nakazali opuscic nepal przed koncem tygodnia, a zadanie to proste z pozoru, nie jest takim jakim sie wydaje. oddalam rzeczy do pralni, oddalam aparat do naprawy (ufam juz tej technice) i po rozpaczliwym telefonie do domu udalam sie do bankomatu. oczywiscie nie moglo sie obejsc bez przygod, bo kathmandzki bankomat polknal moja karte, a Pan Pilnujacy powiedzial, ze wyjmuja karty raz w tygodniu i ten dzien jest, jak sie domyslacie, za 6 dni. szybko wiec obliczylam kwote kary za przedluzony pobyt, cene nowej wizy i po tym rachunku powiedzialam karcie pkobp bye bye i przelalam pieniadze na konto karty kredytowej (nie, nie chce wiedziec ile wynosi prowizja za wybieranie pieniedzy z bankomatuu za granica karta kredytowa). ten sam bank i normalnie cala transakcja trwa okolo 5 minut. tutaj oczywiscie nic nie jest tak proste jakim sie wydaje i drugiego dnia czekania, czyli dzis, zrobilam sie porzadnie glodna, totez pan hotelowy wraz z innymi chlopcami nakarmili mnie dal bathem do tego stopnia, ze ledwo sie ruszam , a oni caly czas sie pytaja czy jestem tutaj byc cwiczyc joge, bo takie mam ponoc zyciowe nawyki. w kazdym badz razie pieniadze dotarly i jestem z tego powodu bardzo szczesliwa.
z dalszych przygod zatytulowanych "nic nie jest taki proste jakim sie wydaje, a maly blad na poczatku staje sie wielkim na koncu " (podczas tej podrozy w ogole duzo mysle o swietym tomasz a niemal wszystkie doswiadczenia sa tak sa niczym, czytanie bytu i istoty- pieklo w trakcie, ale coz za satysfakcja po dobrnieciu do konca). majac na uwadze slowa ludzi z immigration office czym pe\redzej zakupilam bilet autobusowy do kalkuty, bez klimatyzacji, bez tv, toalety, lokalny, bez mozliwosci zwrotu. nie przewidzialam jednak, ze sytuacja polityczna tak szybko moze ulec zmianie. otoz jedni zli ludzie zabili jakis 2 bardzo waznych maoistow co spowodowalo zamkniecie niemal wszystkiego, ogolny strajk i minizamieszki z paleniem samochodow. jak sie domyslacie autobus wcale nie odjechal a ja po wielkiej awanturze , z usmiechem, rzecz jasna , machaniem moja konczaca sie wiza przed oczami itp dostalam zwrot polowy ceny biletu. strajk ponoc ma sie skonczyc dzis, kupilam kolajny bilet , na jutrzejszy wieczor, liczac na to, ze sie troche uspokoi. tak wiec powinnam przekroczyc granice w niedziele o 6 rano, i mam stamtad pociag do kalkuty o 10, gdzie mam byc nastepnego dnia o 6 rano. mam nadzieje ze tak sie stanie, inaczej poprosze o deportacje do birmy. zasadniczo jednak odnajduje swoje om.
poza tym uspokajam wszystkich- podrozowanie w pojedynke jest naprawde milion razy lepsze niz wszystko to co doswiadczylam do tej pory. moje zycie towarzyskie dawno nie bylo tak intensywne :>

2008-11-21T02:30:00.000-08:00

2008-11-21T02:28:00.000-08:00

man on the moon

2008-11-16T04:45:00.000-08:00

zycie jak zwykle toczy sie inaczej niz sobie to zaplanowalam, ale nie narzekam. co prawda od kilku dni powinnam byc w pokharze, a nadaal jestem w kaghbeni. byc moze jutro sie stad ruszymy. Anita jest chora i zostalam z nia w najbrudniejszym hotelu z dotychczasowych (wczoraj autentycznie nie moglam odkleic klapka od balkonowej podlogi), ale obsluga jest bardzo mila. kaghbeni jest miniaturowe, wiekszosc ludzi tylko tedy przechodzi, wiec jakoze jestesmy tu kolejny dzien, wszyscy nas tu rozpoznaja. jestemy jedynymi goscmi w himalayan hotel, a wspomniec nalezy ze ten guest house nalezy do 8 rodzin, wiec wyobrazcie sobie jaka to odpowiedziaalnosc i ile osob musimy wykarmic naszymi zamowieniami mietowej herbaty, tybetanskiego chleba, momo i innych specjalow. na posilki jednak nadal czekamy DLUGO. tak dlugo, ze po powrocie do PL chyba przeprosze wszystkich dostawcow pizzy, ktorych besztalam za polgodzinne opoznienia. w azji bowiem jedzenie sie nie marnuje. kiedy nie dokonczylam burgera w restauracji w kathmandu (w stolicy!) obsluga sie zbiegla i pytala czy zrobili cos nie tak. a pozniej te resztki salatki i bulki zapakowaali na wynos. gdybym sie nie zgodzila prawdopodobnie zjedliby go sami. w mniejszych miejscowosciach szacunek dla jedzenia polega na gotowaniu dla kazdego z osobna. kuchnia w takiej restayracji to zwykle jeden lub dwa palniki. jesli grupa turystow zamowi 10 zup pomidorowych, nepalczycy beda 10 razy isc do ogrodu po pomidory i z osobna gotowaac 10 porcji. a teraz wyobrazcie sobie ile trwaa przygotowanie posilku jesli jest 10 osob, ktore maja rozne zamowienia. nalezy tez wspomniec, ze jedzenie zawsze jest hiperswieze i nie ma tradycji robienia zapasow. czyli po kazdego pomidora ida do ogrodu. kiedy jeszcze nie do konca wiedzialam jak to funkcjonuje, staralam sie zamawiaac potrawy nie wymagajace wiekszego wysilku. tak bylo do czasu gdy zamowilam tosty z serem i tym nieszczesnym pomidorem, bo bylam makabrycznien glodna po kilku godzinaach trekkingu. po jakis 20 minutaach ujrzalalam wlasciciela restauracji, gdy opuszczal miejsce pracy. poszedl do sasiedniej knajpy, z ktorej pozyczyl 2 kromki tostowego chleba. po kolejnych 10 minutach zawolal zone, ktora poszla do ogrodu po pomidory. po godzinie dostalam 2 tosty. w restauracji byly 4 osoby. ale mozna sie do tego przyzwyczaic, starac siezamawiac kiedy jeszcze nie jest sie glodnym, albo w hotelach na konkrena godzine. wowczas zwykle tylko troche sie spozniaja.
tak wiec siedze w kagbeni kolejny dzien izajmuje sie glownie jedzeniem i rehabilitacja kolan. zeby chodzic po gorach trzeba miec zdrowie, zeby miec co tracic.
koncza mi sie pieniadze, mam nadzieje, ze tym razem bankomat nie stanie sie moim wrogiem. albowiem w nepalu bankomaty sa tylko w 3 miastach: kathamandu, pokhaarze i jomson. ostatnio staralam sie skorzystac z tego ostatniego. czekalam dwa dni na jego uruchomienie, bowiem jest on czynny tylko od poniedzialku do piatku od 9 do 12. ale to wcale nie oznacza, ze bedzie mozna z niego skorzystac. z racji warunkow pogodowych i problemow z transportem pieniedzy nakladaae sa limity wyplat - od 50 do 150 $ za jednym wybraniem, z czego ilosc wybran rowniez jest ograniczona. pogodzona z tym wszystkim juz przed 9 czekalam przed bankiem. lecz Pan Pilnowacz Bankomatu uswiadomil mnie, ze nie przewidzialam wszystkich przeciwnosci losu. otoz nie wpadlam na to ze akurat w jomson od 7 do 18 nie ma pradu oraz ze bank ma zepsuty agregator. opowiedzialam wiec panu dyrektorowi banku smutna historie swojego zycia i tego ze jestem uboga, w srodku trekkingu i nie mam pieniedzy na dalszy transport czyli zasadniczo na gwalt potrzebuje gotowki. pan odniosl sie ze zrozumieniem do moich problemow i polecil przyjsc za 2 godziny, moze cos wykombinuja. po 2 godzinach i 2 kanapkaach okazalo sie ze skombinowali awaryjne zasilanie. juz bylam szczesliwa, juz witalam sie z rupiami na jeepy i german bakery, gdy tymczasem bankomat mimo wszystko odmowil wspolpracy. panowie z banku dumali kilkadziesiat minut, wykonali telefony do pokhaary i kathmandu a nawet pko bp bo to na pewno cos nie tak z moja karta, a wczeseniej juz, jak wspomnialam, naswietlilam im swojaa nieciekawa sytuacje. zdecydowali sie otworzyc baankomat i wowczas wyszlo na jaw, ze po prostu skonczyly sie pieniadze. a procedura wkladania pieniedzy do bankomatu TRWA. po kolejnej godzinie doszli do wniosku, ze juz wszystko gra. wlozylam i wyjelam karte, wpisalam pin, wpisalam kwote, ale niestety nie dostalam gotowki, ekran zrobil sie czarny , jedynie z bialym napisem ERROR. wrocilam wiec do pana dyrektora, ktory mial mnie chyba dosc, pan Pilnowacz Bankomaatu poswiadczyl, ze maszyna nie wyadala mi pieniedzy. panowie wywalili mnie z kantorka banakomatowego i zaczeli dumac. po kolejnej godzinie i kilku telefonach zdecydowaali sie ponownie otworzyc bankomat , bo jak sie okazalo - pieniadze sie zaciely. po rozwiklaniu tego problemu pozostala tylko kwestia tego czy bankomat tylko nie wydall mi kasy, a pobral ja z konta czy tez moze w ogole nie wydal i nie pobral, a bylo to trudne do sprawdzenia, albowiem dbajac o lasy deszczowe kliknelam, ze potwierdzenie wcale nie jest mi potrzebne. ale panowe ustalili to dosc szybko. i tak oto, o godzinie 14, po 5 godzinach staran, otrzymalam swoje pieniadze, panowie zamkneli bankomat, a zycie potoczylo sie dalej. na mysl o tym, ze sytuacja moze sie powtorzyc, a wlasciwie na pewno powtorzy sie jutro, mysle o zazyciu duzej ilosci waleriany.albowiem tutaj wszystko nalezy zalatwiac z usmiechem, nawet glowa w chodnik wali sie z usmiechem, dowodzac ze jest sie ponad sprawami doczesnymi. jakiekolwiek grymasy powoduja zamkniecia serc, umyslow i urzedow.
pozniej kilka dni w pokharze, bede musiala sie zmierzyc tym przekletym biurem imigracyjnym. ostatnio zapytano mnie o paszport i wize, musialam klamac, a pozniej sie czolgac pod policyjnym okienkiem, co nie bylo latwe z moimi dwoma plecakami. nie mam wiec poczucia komfortu psychicznego, jesli wiecie co mam na mysli ;]. chociaz gdy dzien zaczynam od wszedobylskiej buddyjskiej mantry, i zasypiam przy jej dzwiekch przepelnia mnie jakis wewnetrzny, tutejszy spokoj.

kobieta sukcesu

2008-11-16T04:44:00.000-08:00

przed ta podroza obiecalam sobie ze bede skrupulatnie notowac co robilam, co sie dzialo. nietylko dlatego zeby moi potencjalnie bliscy wiedzieli co sie ze mna dzieje, ale przede wszystkim dla siebie. niestety , a moze na szczescie zbyt wiele sie wydarza i nie mam czasu nawet zajrzec do ksiazki czy zarobic prania nie mowiac juz o kronikarstwie.
metafora zycia jako podrozy i drogi na ktorej spotykamy innych ludzi, jest stara jak swiat. ze niby niektorzy sa tylko po to by nam pomachac, niektorzy by podstawic noge, a inni nam towarzysza - na pewnych odcinkach, lub az do punktu destynacji. kiedy podrozuje sie samemu zmusza to do otwarcia na innych ludzi. po prostu nie ma wyjscia, trzeba jakos otworzyc usta i serce, zeby przezyc. ale kiedy uczyni sie juz ten pierwszy krok niemal wszystko staje sie latwe a juz na pewno latwiejsze (pomijaajac sytuacje ekstremalne, ktorych rowniez nie brakuje). rzucona w ten wir zdarzen z przekonaniem, ze nie nalezy planowac zakonczen, tylko traktowac wszystko jak przygode, nie staram sie okielznac zywiolu, w ktorego epicentrum sie znalazlam a nawet odnalazlam..
calkiem niedawno , w wiosce ktora znajuje sie w srodku dzungli i nie ma tan nawet pradu (i byla tam z pewnoscia najdziwniejsza z dotychczasowych toalet poniewaz rownoczesnie byla ziemniaczanym schronem) poznalam sympatycznego austriaka, ktory nauczyl mnie skutecznie jak jest widelec po angielsku (w wyniku zapewne jakichs mikronerwouszkodzen nie pamietam w zadnym cholernym jezyku jak mowi sie na widelec. w nepalu, gdzie jada sie zazwyczaj reka i o kazdy ewentualny sztuciec nalezy prosic, a nozy z zasady sie nie uzywa, bo sluza do mordowania, ale na pewno nie do jedzenia, doprowadzilo to do sytuacji w ktorej wiekszosc potraw bylam zmuszona jesc lyzka), a pozniej ogladalismy wspolnie niebo i potrafie teraz rozpoznac orion oraz jeszcze kilka innych gwiazdozbiorow, niestety nie wiem jakich, bo nazwy podawal po niemiecku. niebo nad azja, w srodku dzunglii jest naprawde inne. nie chodzi tylko o to ze nie jest zachmurzone, czy ze gwiazdy sa dobrze widoczne z racji braku elektrycznosci, ale po tej stronie swiata po ktorej jestem , jakos wiecej jest tych gwiazd , spadaja kaskadami, czasem nawet nie zdarze pomyslec kolejnego zyczenia. ale gdzies tam w lewym gornym rogu (moi drodzy czytelnicy , czy zauwazyliscie jak sprawnie operuje tego typu terminami?) jest taki tyci tyci wielki i maly woz i to przypomina o tym, ze sa na tym swiecie inne stoly, z ktorych mozna ogladac niebosklon. ta pobierzna multilingwistyczna nauka kosztowala mnie spiwor ktory sie rozdarl o stol oraz wstepne przeziebienie, jednakze bylo warto. swoja droga chcialam obwiescic ze nie rozumiem jak to mozliwe, ze w dzungli, TROPIKALNEJ, moze byc tak cholernie zimno, zebym dygotala w totalnym outficie, w spiworze z komfortem na -6 i pod koldra, ale niestety to rzeczywistosc.
wracajac z annapurna base camp poznalam anite. zwrocila moja uwage poniewaaz chodzila wolniej niz ja. okazalo sie, ze rozpadly sie jej buty, a te ktore kupila w kathmandu zasadniczo nie spelniaja zadnych norm. mijalysmy sie tak na szlaku przez kilka dni, w koncu pozyczylam jej moje sandaly i od tego czasu na jakis czas podrozujemy razem. tzn przez najblizsze 2 dni jeszcze. anita jest angielka indyjskiego pochodzenia, ktora na zimnych i nieprzyjaznych wyspach uczy ludzi jak znalezc swoje wewnetrzne om, czyli jest po prostu trenerka jogi.
niestety nie znalazlam zadnego guida ktory chcialby sie wspaiac ze mna na thorung peak, a o moim bylym potteroguidzie nie bede nawet wspominaac, w kazdym badz razie w kulminacyjnym momencie okazalo sie ze no expirience, no equipment, no friends, wiec jako silna kobieta zadecydowalam ze do przeleczy pojde sama. wszystko byloby wspaniale i proste, ale niestety z moim szczesciem jak zwykle bylam nie po tej stronie barykady, po ktorej powinnam, czyli w muktinath. muktinath , a wlasciwie ta czesac w ktorej spalam, lezy na wysokosci 3500, przelecz na 5416. a ja postanowilam wspiac sie i wrocic w jeden dzien. doszlam do wniosku ze nie potrzebuje nikogo, skoro droga jest prosta (czyli po prostu caly czas pod gore) i bede miala czas na jakies metaficzne przemyslenia. obawialam sie jednak wysokosci i niechcac powtorzyc marokanskich historii wypytalam wszystkich w calym muktinath czy przypadkiem ktos nie wybiera sie na przelecz. niestety wszyscy szli w dol, a starzy mieszkancy orzekli ze jestem crazy i ze na pewno sie to nie uda, co oczywiscie jeszcze bardziej mnie zmobilizowalo. mialam jednak swiadomosc tego ze moje checi moimi checiami, ale moje pluca moimi pluucami i moj mozg moim mozgiem i zapewne nadejdzie taki moment, w ktorym moje prawdziwe ja nie bedzie chcialo wspolpracowac z moim cialem. ale wyruszylam pelna optymizmu, zjadlam zupe czosnkowa (nienawidze zupy czosnkowej, nienawidze cebuli, ale pod abc jeden z potterow zmusil mnie do zjedzenia jej, nie wiadomo co jest w srodku, ale na chorobe wysokosciowa dziala jak zaden inny europejski lek. nie ma to jak medycyna niekonwencjonalnaa w krytycznych momentach). jak juz wczesniej wspomnialam, liczylam na to ze przez kilka godzin wspinaczki bede miala czas dla siebie .bardzo zalezalo mi by szybko wejsc i szybko zejsc ze wzgledu na to ze wg jakischstam badan ktore dotychczas sprawdzaly sie w moim zyciu, naprawde swiertelne konsekwencje choroby wysokosciowej przychodza po 6 godzinach, o ile idzie sie na piechote, a umowmy sie ze nawet na mnie te prawie 2 kilometry w gore zrobily wrazenie, poza tym chcialam zdazyc na urodzinowe przyjecie anity, ktora wlasnie konczyla 30 lat). ale az do 5000 towarzyszyla mi tylko jedna mysl , a zwala sie ona : co ja do cholery robie na ksiezycu?!. powyzej 5200 nie mialam juz zadnych mysli, poza tym, ze potrzebuje wziac oddech, a proporcje zadasniczo ulegly przemianie. kiedy zaczynalam trek, bralam jeden oddechna 5-6 krokow, a teraz potrzebowalam jakis 15 oddechow na 5 krokow. zasadnczo znioslam to lepiej niz sadzilam, bo wlasciwie nie mialam choroby wysokosciowej, poza tymi oddechami, oraz zmyslami, o czym przekonalam sie dopiero na szczycie. pomijam tu juz fakt ze zdobylam go w bieliznie termalnej a okazalo sie ze jest znacznie ponizej zera, ale tego nie czulam, tzn w pewnym momencie dostarlo do mnie ze jest tak straszzzzzzznie zimno, ale wowczas nie moglam juz nic zrobic, zalozenie kurtki niczego nie zmienilo, bo sie wyziebilam. zamowilam wiec w tea housie herbate i zupe, zeby sie rozgrzac choc nie bylam ani spragniona, ani glodna, lecz mialam swiadomosc ze to zly znak. i tu okazalo sie, ze po tej stonie swita moja chorobba wyokosciowa ma zupaelnie inne objawy. w afryce nie moglaam jesc , pic, trawic, moglam zasadniczo tylko umrzec. tutaj rzucilo mi bardziej na percepcje swiata. mialam pewne obiekcje co do dan serwowanych mi pod abc, myslalam ze sa stare, przeterminowane i zle, ale nikt inny nie mial tego problemu. tu, na thorung la, okazalo sie ze to po prostu wysokosc. herbata choc byla bez cukru byla zbyt slodka bym mogla ja wypic, czekolada kwasna, a coca cola smakowala pasta do zebow i nie bylo czuc babelkow. pozostalo mi tylko zejsc, i juz po parudziesieciu metrach odczulaam roznice. poczulam ze moj organizm zaczal na nowo pracowac, ze nie jest w stanie hibernacji. to niesamowite jaka roznice czasem robi 10 metrow w te czy z druga strone, ze czasem od tego zalezy zycie. musialam swe spieszyc by zejsc przez zmrokiem, oczywiscie mi sie nie udalo, ale ostatecznie dotarlam szczesliwie.
niestety od wczoraj moje nogi nie chca ze mna wspolpracowac i potrzebuje kijkow trekingowych nawet po to zeby dotrzec do lazienki. jednak spieszy mi sie do pokhary, nietylko ze wzgledu na wize ktora juz dawno sie skonczyla, dzisiaj przyjechalam jeepem do kaghbeni, jeepy to zreszta temat na oddzielna notke, w kazdym badz razie przezylam i poznalam michala, szkota, ktory przyjechal do muktinath tylko ja jeden dzien- zeby zrobic zdjecie na swoja strone internetowa, bo zasadniczo zajmuje sie ogranozowaniem wypraw naa motocyklaach. michael i jeszcze jeden nepalczyk byli tak mili ze zamienili sie ze mna bagazem i stwierdzili ze w ogole dzwigam jak zawodowy tragarz, no ale coz, rozne sa pojecia na temat tego co jest nam niezbedne. jutro prawdopodobnie wynajmiemy konie zeby pojechac do marphy. poki co ciesze sie kaghbeni, to miejsce gdzie zaczyna sie "ostatnie zamkniete krolestwo- mustang”). jak na ksiezyc to jest mnostwo zwierzat: psy, owce, osiolki, kozy, mustangi wlasnie i wiele innych. niestety nie moge robic tye zdjec ile bym chciala , bowiem mam tylko analogowy aparat produkcji nepalskiej, gdyz albowiem moj umarl zaraz po tym jak probowalam zrobic zdjecie wlochatemu cielaczkowi, lecz rzucil sie na mnie byk i w ferworze ucieczki i walki o zycie, aparat mi wypadl na bruk i nie chce dzialac. mam nadzieje ze ktos go reanimuje w kathmandu,. poki co w duzej desperacji zakupilam aparat jednorazowy z 24 zdjecami i nawet opcja flesza, ale jakos nie czuje sie pewnie, ze zrobione nim zdjecia kiedykolwiek ujrza swiatlo dzienne.
poza tym nic sie nie dzieje. po skorzystaniu z lokalnej pralni nie mam sie w co ubarac, czesc rzeczy zostala zniszczona, a czesc jest jeszcze bardziej brudna niz byla przed oddaniem. pomijam juz to ze bylam zmuszona do szukania tych ubran po miejscowych dachach, do ktorych co lzejsze rzeczy przymocowane byly za pomoca brudnych kamieni, bowiem spinaacze tutaaj to towar luksusowy i rzadko spotykany. pan pralkowy uciekl, drugi upieral sie ze rzeczy sa czyste (co sklonilo nas do odkrycia koloru bialego trekkingowego), po wielkiej awanturze zaplacilam polowe ceny, a pan mi zdradzil ze maja zla pralke, suszarnia to sciema, i najlepiej to sie pierze samemu. wiec mysle sobie ze za niecaly miesiac bede juz w malezji, gdzie trafie w sam srodek pory deszczowej, ale bede siedziec w jakiejs milej chatce, zrobie pranie, upiore plecaki bede tam tak dlugo siedziec az wyschnie. chociaz wlasciwie i tutaj jestem szczesliwa.

Nepal czesc pierwsza i poki co ostatnia

2008-10-28T08:09:00.000-07:00

panski pies odziany na swieto swiatla

internet jest tak wolny jak zycie miejscowych ;>

jeszcze indie

2008-10-28T07:58:00.001-07:00

Delhi

2008-10-28T07:16:00.001-07:00

z dedykacja dla sanepidu

zaden czlowiek nie jest nielegalny

2008-10-28T06:53:00.000-07:00

siedze w pokharze, jutro mam zamiar wyruszyc na trekiing. weczoraj pokonalam system grabienia turystow- pewien travel agent wzial ode mnie duza sume dwukrotnie, a gdy sie pomnialam o swoje, okazalo sie , ze jest juz nieosiaglany. polecial do lukli i wroci nastepnego dnia. z kazda godzina oczekiwania na niego, jego pobyt w Lukli mial sie przedluzac, az grupa ktorej mial byc przewodnikiem, rozwazala nawet wspinaczke na everest. ale jestem dzielna, zrobilam taka afere, ze gdy tylko pojawilam sie na thamelu, obcy ludzie podchodzili do mnie, by zapytac, czy juz zwrocono mi pieniadze :) Zasadniczo jestem slawna. A potem byla swiatynia malp, czyli jedno z ciekawszych doswiadczen. Malpy sa jednak sprytne :>
Poza tym mam duzy problem z wiza. Na granicy zabraklo mi pieniadzy na wize miesieczna i wykupilam 15 dniowa. Wizy mozna przedluzac w Kathmandu i Pokharze. Nie zdarzylam zrobic tegow Kathmandu z racji wieliiego zamieszania z travel agentem, policja turystyczna i wieloma innymi sprawami. Przyjechalam do pokhary i pierwsze co zrobilam, to udalam sie do biura dla imigrantow. Mialo byc otwarte, dzisiejszej daty nie ma bynajmniej na liscie swiat. Ale biuro bylo zamkniete. Sasiedzi powiedzieli, ze widzieli obsluge na festiwalu, ale z czasem okazalo sie, ze w ogole zamkneli biuro i prawdopodobnie otworza po niedzieli. PRAWDOPODOBNIE. ale NIE WIADOMO. Nie moge sobie pozwolic na takie czekanie, bo trekkiing, bo bilet do Kuala Lumpur, bo.. Konsekwencje sa takie, ze normalnie przedluzenie wizy kosztuje 2 $ za kazdy dzien, ale jesli zlapia mnie ze mam skonczona wize a nadal jestem w kraju kwota ta jest ZNACZNIE wyzsza i groza mi poza tym jeszcze inne, przykre konsekwencje. wiec nie wiem jak bedzie.

w katmandu piekna jak bog

2008-10-26T02:09:00.000-07:00

ja bezn wyjazdu z indii dluzej rady nie dam.
Przezylam pieklo, czyli ponad 40godzinna podroz neplaskim autokarem z Delhi do Kathmandu ale jestem innym czlowiekiem.
Bylam, jedna z dwoch pasazertow z Europy, drugi byl Florian z Niemiec, dzieki ktoremu bylo to troche mniejsze pieklo.
Oboje nie mielismy pieniedzy, skonczyla nam sie woda, a pozdroz zamiast 24 godzin trwala juz ponad 30. srodek nocy. Wtem jedna para podaje nam cos dziwnego do reki. Ogladamy podejrzliwie. Oni pokazuja ze to do jedzenia, ze widac ze jestesmy glodni. My jestesmy dociekliwi. Wachamy, macamy. Szukam telefonu, by uzyc latarki.
To byl ogorek.

Rano nadal nie mam pieniedzy, a jestem\smy jak sie okazuje, dopiero w 1\3 trasy. Robie im zdjecia, gdy w przydroznym barze dzieci myja naczynia w kaluzach. Pozniej to oni mnie otaczaja , gdy byje zeby.
A jeszcze pozniej karmia mnie tradycyjnym indyjskim sniadaniem, na ktore nie mialam juz zadnej ripii. Podanym wlasnie na tych talarzach. Zjadlam tradycyjnie, reka, tylko prawa, choc bylo trudno.
Nie strulam sie jeszcze niczym, moze to bariera ochronna zyczliwosci miejscowych.

Zdjecia i uzupelnienie notek, jak bede w miejscu gdziem beda mieli czytnik kart i odrobine spokoju.

Jakie maja pieeeekne ubrania... i pyszne jedzenie.

niuanse lingwistyczne a refleksja o Polsce

2008-10-12T12:55:00.000-07:00

Chlopak z HC pyta się mnie o konieczność używania w języku polskim słowa „czy”. Wyjaśniam, że można pytac przez czy bądź też intonacje, ale „czy” jest bardziej literackie.

Chlopak z HC 21:36:37
napr waszi chlopcy w dresach i z krotkim uczesaniem zawsze pytaja - Masz papierose? bez czy, prosze... ale wedlug mnie nie sa intelektualni

mojito 21:40:55
tekst o chlopcach z krotkim uczesaniem mnie rozlozyl na łopatki

chłopak z hc 21:43:16
moze nigdy nie spotkalas takich chlopcow, ale w Katowicach sa ich duzo w nocy... kiedys mialem glupote spacerowac tam o godz 2 w nocy. nic strasznego ale...
chłopak z hc 21:44:30
nic przyjemnego tez :)
chłopak z hc 21:47:34
pewnego razu slyszalem jak oni pytali u nascielatek na ulicy --- hej, dupku, masz ognia? napisalem w przewodniku ze jezeli ktos tak zapyta trzeba otdalac sie stand prendko i w nieokreslonym kierunku
chlopak z hc 21:49:30
ale naprawde w polsce rzadko sie spotykasz z taka sytuacje
chlopak z HC 21:50:00
:)
mojito 21:50:04
a byles na nowej hucie w krakowie?

chłopak z HC 21:50:43
nie, ale bylem tez w lodzi. tam nawet na piotrkwskej w nocy nie jest spokojnie
chłopak z hc 21:52:30
jeden zul tam zapytal u mnie? czy pan ma wodke? -- ja - nie, nie mam. on --- czy pan ma wtedy pieniadze na wodke?

o geografii i pewnych różnicach kulturowych

2008-10-12T11:43:00.000-07:00

Chlopak z HC (11-10-2008 22:33)
gdy przyjedziesz pokaze ci 7000 zdjec z moich podrozy i ze mna ;)

mojito (11-10-2008 22:34)
ostatnio przezylam koszmar 2000 zdjec ;]
mojito (11-10-2008 22:34)
wracalam stopem z francji, nie spalam ponad 50 h, a niemiec na koniec podrozy zaczal nam opowiadac o wakacjach w syrii
mojito (11-10-2008 22:35)
i pokazal 2000 zdjec pt "to jest chmura piasku gdy skrecam samochodem w lewo", "to jest chmura piasku gdy skrecam samochodem w prawo"
mojito (11-10-2008 22:36)
a ja i moj kolega zasypialismy ale mowilismy "wow", "pieknie", "super" i tak 3 godziny.

Chłopak z HC (11-10-2008 22:42)
to wasza europejska mentalnosc, nikt w Ukraine tak nie zrobilbym. u nas nie ma dyplomacji, u nas kazdy mowilby ---- good bye, i want to sllep

mojito (11-10-2008 22:42)
jasne.
mojito (11-10-2008 22:43)
i jak ktos Ci sie zwierza, a jestes znudony to mowisz "sory, bye"?

chłopak z HC (11-10-2008 22:44)
zawsze

mojito (11-10-2008 22:46)
mnie by bylo glupio

chłopak z HC (11-10-2008 22:48)
co, powiedziec ze chcesz spac?

mojito (11-10-2008 22:48)
tak

chłopak z HC (11-10-2008 22:53)
wiesz kiedy przyjezdzaja do mnie wasi, gosci z Europy, z wami trudno jest.. pytasz - czy chcecie cos zjesc? oni--- nie, nie. i nie rozumiem moze sa glodni tylko muwia tak. lub pokazuje gosciom fotki. tez lubie pokazywac 2-3 godziny, i tez nie zrozumiale czy ciekawie ti dla nich czy nie... jaki sens to robic ludzi sa zmenczoni? ale nawprost zapytac - nic... wszystko ok. zawsze...

mojito (11-10-2008 22:55)
bo to jest takie myslenie "zeby nie robic klopotu"

Chłopak z HC (11-10-2008 22:55)
dla tego mowilem ci - nie jestesmy europejci, my - z Azji
Chłopak z HC (11-10-2008 23:00)
dla mnie klopot jesli ktos u mnie w domu zostanie sie glodny, majac w zeladku tylko swoja dyplomacje

Días contados

2008-10-12T08:01:00.000-07:00

Za 6 dni wyruszę w najdłuższą ze swoich dotychczasowych podróży. za 8 dni Kijów, w przyszłą środę Delhi, później Himalaje, Indie ponownie,Malezja i nie wiem co jeszcze ;] najgorsze już prawie za mną- we wtorek odbiorę wizę, bilet lotniczy jest, w jedną stronę. Tyle możliwości.